Feeds:
Berichten
Reacties

123456

Mama, zie je ons nog graag?

Elke morgen komt Relax na het ontbijt binnen nog even nasoezen in haar mandje en élke morgen staan haar 2 dochters daarna in een superlief welkomscomité voor haar klaar als ze weer naar buiten gaat – wie zei daar dat dieren geen emoties hebben?
(Op het einde van het filmpje moet zelfs ‘Groot Beest’ van Plezantje even mee goedemorgen zeggen )

 

 

De aanloop naar de loopsheidstoestanden was deze keer erg spannend : de dekking was bij de vorige loopsheid mislukt (Plezantje stond als een huis maar dat kon de reu jammer genoeg onvoldoende bekoren) dus ontgoocheling aan alle kanten, mensen op de wachtlijst die je persé niet weer wil teleurstellen en mevrouw Plezantje die daarbij deze keer de spanning ook nog wat dacht op te voeren door pas 3 weken na de verwachte datum loops te worden…..

En dan uiteindelijk toch, dus op naar de verhoopte ‘pa Hovawart’ : Cartos van de Sixenburg.
Cartos was nog een groentje wat loopse aangelegenheden betreft maar goed, het is een schat van een (prachtige) reu dus ik wilde hem met plezier zijn kunnen laten bewijzen.

En of hij dat deed………………zelfs een beetje té goed, hahaha. Ik heb tijdens mijn hele fokverleden al heel wat varianten op dekproblemen meegemaakt maar deze miste ik nog in mijn verzameling : een dekking die niet lukt omwille van een té enthousiaste reu 😊 :

Plezantje had volgens haar boekje 3 dagen om te feesten – we kwamen aan op haar eerste dag, op vrijdagmorgen. Al snel bleek dat Cartos de correcte dektechniek vooraf goed had ingestudeerd (achterpoten zo dicht mogelijk bij je vriendinnetje’s achterpoten, héél belangrijk axioma!) maar één essentiële pagina uit zijn cursus bleek verloren te zijn gegaan : ‘hoe houd ik me in tot ik het magische gaatje heb gevonden ’.

Vrijdag was een drukke studiedag voor hem, eentje met veel plezier én frustratie want zijn kindertjes-in-spe kwamen overal terecht, behalve waar ze moesten – arme, arme kindertjes. En ook de nacht bracht hem weinig wijsheid want zaterdagochtend volhardde hij nog altijd in dezelfde boosheid : tijd voor een ander actieplan dus want dat arme en geduldige Plezantje moest nu toch eindelijk een keer te weten komen hoe puppies écht gemaakt worden.
Er kwam een schaar en elastiekjes aan te pas en nee, we hebben Cartos’ werktuigen niet ingekort, maar wél zijn vacht die mij als een gordijn het zicht op de gang van zaken belemmerde. Plusje’s broek(vacht) werd door Geraldine vakkundig tot twee prachtige knotjes gereduceerd en zo trokken we na een pauze in de namiddag weer aan het werk, zeer tot vreugde van ‘de verloofdes’.

En jaaaaaaaa hoor, nu ik wat zicht kreeg op de zaak (en dat mag je dus letterlijk nemen) kon ik op ‘le moment suprême’ hier en daar wat bijsturen en huppakee : éindelijk het gaatje te pakken, de eerste geslaagde dekking was een feit, oefffff!!!
Dat vroeg om champagne natuurlijk, én om een herhaling van zetten op zondagmorgen met als resultaat twee blije en tevreden hondjes en nog blijere en tevredener baasjes – yesyesyessss, let’s hope and pray for puppietjes over twee maand!

DSC04942

Beide hoofdrolspelers, vermoeid en voldaan na gedane arbeid.

PHOTO-2019-11-23-16-40-44 (1)

Pure concentratie tijdens het oefenen en warmdraaien 🙂 .

PHOTO-2019-11-23-16-40-45 (1)

Even op wandel tussendoor. Reuen willen alleen maar méérrrrr als ze vrezen dat hun lief er vandoor gaat, dus eigenlijk was dit bedoeld als afrodisiacum 🙂 . Je kan trouwens goed zien dat Plezantje alleen maar wil staannnnnn in plaats van lopen, van zodra ze Cartos voelde ging ze in de remmen en meteen ‘in positie’.

PHOTO-2019-11-23-16-40-43 (1)

‘Vogeltje gij zijt gevangen’, haha, dat komt ervan hè! Plezantje moet het wel heel bijzonder vinden want ze heeft eindelijk haar ogen eens open op een foto. (Cartos heeft overigens geen bochel maar is een stuk hoger dan Plezantje en moest dat verschil natuurlijk oplossen op een manier zonder zijn ‘pietje’ te breken).

DSC04930_800x533

Huppeldehuppel, ik weet éindelijk hoe het werkt – nu kan IK verder aan het werk!!

DSC04934

Even wassen en checken wat die daar allemaal heeft uitgespookt en of alles er nog zit.

DSC04951

Mooie Cartos, als daar geen leuke pupjes van komen weet ik het ook niet.

DSC04935

En lief ook nog eens.

PHOTO-2019-11-24-19-42-58

Wahaha, de prachtige ‘broekknotjes’ van Plezantje – waar het wel of niet krijgen van pupjes allemaal kan van afhangen 🙂 !

 

Ik heb me gisterenavond kromgelachen om Crunchje 😀 – even de situatie schetsen:

Sinds een jaar of zo is het er hier ingeslopen dat de honden, als ze ’s avonds naar binnen komen, nog een avondsnoepje kunnen verdienen door een ‘kunstje’ te doen. Dat idee is ooit ontsproten uit het brein van Mafje (what’s in a name) die al een paar jaar vond dat ze daar recht op had als ze onmiddellijk na het binnenkomen een knuffel (of bij uitbreiding wat dan ook) kwam brengen, en gaandeweg vonden de anderen dat ze daar ook recht op hadden dus tja 😛 .
In het geval van Plezantje en Tiestje is dat kunstje ‘ga zo snel mogelijk in de mand’ (hebben ze zelf bedacht) en voor Crunch en Relax vind ik ter plekke wat uit – vooral het arsenaal van Relax is zeer uitgebreid.

Nu kan Crunchje ook wel één en ander maar de puntjes op de i zijn voor haar niet (meer) zo nodig dus mijn gezeur om die puntjes er wel op te zetten vindt ze…. wel ja, gezeur dus. Dus zowat elke avond hebben we even een discussiepuntje : ze zit niet recht genoeg voor, of krom naast, of draait haar kont niet genoeg naar achteren bij het achteruit aan de voet meedraaien – je ziet het : stuk voor stuk Hoogst Belangrijke Acties 😛 .

En dus had mevrouw daar gisterenavond wat op gevonden : haar actie was meteen een superduidelijke tekstballon die ik zó uit het honds kon vertalen als volgt :

–  ik : ‘………………….’ (dat heet : ik stond in de houding om haar in ”kómmmmm vóóóórrrrrrrrr!’ te roepen maar kreeg er zelfs de kans niet toe)

–   Crunchje : ‘Ja hoor, daar gaan we weer, dan zal ze weer één of andere houding verzinnen en dan ga ik voorzitten of naast of whatever en dan zal ik weer veel te krom zitten (of zo) voor mevrouw en dan gaat ze weer zeuren en dan dúúrt dat maar en dúúrt dat maar vóór ik mijn snoepje krijg – weet je wat, ik zal zélf eens een houding verzinnen, daar valt dan niets op aan te merken want ze bestaat nog niet, oh zo, hahaha 😛 😛 ‘ .

En promt stak dat stomme (slimme) beest haar neus vanaf mijn achterkant tussen mijn benen door, oogjes op mij geprikt : ‘kijk vrouwtje, ter plekke verzonnen en 100% zeker juist want IK heb zojuist beslist hoe dit moet *kijkt heel trots* !’

Wahahahahahaha, Crunch, onnózel beest, dat heb je hé-le-maal goed 😀 😀 😀 !!!!!!!!

crunchje 012

 

beentje stelen (1)

beentje stelen (2)

beentje stelen (3)

beentje stelen (4)

beentje stelen (5)

beentje stelen (6)

beentje stelen (7)

beentje stelen (8)

beentje stelen (9)

beentje stelen (10)

beentje stelen (11)

beentje stelen (12)

beentje stelen (13)

test ma 078

Mijn soulmate is vertrokken. Dan zou je moeten zeggen ‘het is goed zo’, maar het is helemaal niet goed, hoe oud ze ook geworden is, hoe ze er ook al het haalbare voor haar heeft uitgeperst : het is te kort want ik wil niet zonder haar maar zal wel moeten 😦 .

Elke hond is een persoonlijkheid, geen enkele hond is ook maar enigszins vervangbaar maar zij was dat maal 10 – ze is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Een ego zoals ik er nooit eentje bij een hond heb meegemaakt, onafhankelijk en toch heel erg dicht bij mij, sterk met een peperkoeken hartje, eigenzinnig maar met veel will to please : als je de juiste knopjes wist staan en die kende ik tot in het kleinste detail. Tot haar laatste minuten hadden de andere honden respect voor haar, een grommetje van een halve decibel en ze zorgden er meteen voor haar niet te storen.
Geen hond had zo’n complexe gebruiksaanwijzing maar ik had er nul moeite mee want ik snapte ze tot in het kleinste voetnootje, dat maakte ons ook zo ontzettend hecht. Kleindochter van mijn once-in-a-lifetimehond Spookje leek ze in niets op haar, behalve dan in de maat van haar persoonlijkheid en in het feit dat ze voor mij altijd superbelangrijk is geweest, de volle 15 jaar en 2.5 maand lang.

Ik ga haar vreselijk, vreselijk, vreselijk missen, mijn maatje die altijd gelijk had, altijd alles op haar manier wilde maar toch ook altijd aan een half woord genoeg had en duizend doden stierf als ik per heel erg grote uitzondering toch een keer boos op haar was.

Geen hond heeft zoveel knuffels gehad als zij de laatste jaren maar nu zijn we uitgeknuffeld, lieve, lieve ‘Tacketje, Tackebosje, Tackietje 😦 😦 😦  ………………..