Daarin doet ze me aan haar overgrootmoeder Spookje denken, die was ook zo slim dat het soms niet meer normaal te noemen was wat ze verstond en dat gevoel krijg ik ook steeds vaker met Relax.

Moet je dan vooraf weten dat Relax geen kwispelaarster is. Natuurlijk kwispelt ze wel eens maar niet dat haar kont inclusief staart meteen heen en weer vliegt als je er iets tegen zegt, absoluut niet.

Laat ik de bende gisterenavond binnen, staat ze me aan te kijken met zo’n franke smoel :
‘ik weet dat je een snoepje in je hand hebt,  (ik moet voor ze naar binnen gaan altijd Vonkje nog even laten plassen en neem dan een beloning voor haar mee) kom, zeg maar welk kunstje ik voor je moet doen om dat te pakken te krijgen   ‘ .

‘Nee, Relax, vanavond is er niks, ga weg’.

Ze blijft me ongelovig aanstaren – ‘hoe kan dat nu, als ik ‘s avonds een oefeningetje doe dan krijg ik toch een snoepje??’

Weer zeg ik zeer overtuigd dat er NIETS is voor haar maar ze wijkt geen millimeter, kijkt nog altijd even arrogant en ‘mooft’ geen millimeter.

Omdat ze daar maar zo hautain blijft staan kijken zeg ik vervolgens (zoals ik wel vaker prietpraat uitkraam tegen de honden…)  ‘ja, als je nu tenminste nog eens zou kwispelen!’ en WAT doet ze à la seconde : ze trekt het vriendelijkst denkbare gezichtje en kwispelt haar staart haast ‘uit de kom’…………!!!?

Tja, dan breekt toch echt je klomp hoor, ik snap er niks van .

haha, terwijl mijn baasje er niks van snapt laad ik mijn brein maar weer op, kan ik haar morgen weer laten schrikken

Ze is vanochtend opgestaan, heeft gegeten en hup, daarna het bos in en volop spelen met Vonkje : rennen, vliegen, vechten aan één stuk door tot ik na mijn ontbijt de paardenstallen ging doen – dan was het even een half uurtje pauze om wat paardensnackjes te scoren.

Daarna heb ik Vonkje even apart gedaan (Crunch wil NIET (met dubbele hoofdletters maar die hebben ze hier niet) met haar spelen en stopt dan ook metéén het spel met Relax als Vonk er haar toeter tussen steekt) en kon ‘Lax met Crunch aan de slag : ruim anderhalf uur gerend, gevlogen, gevochten enz.

Dan vonkje er weer bij : weer spelen met Vonk, nu iets rustiger.

Dan ik na de lunch naar buiten : spelen met mij.

En sinds die tijd is ze alweer aan één stuk door aan het vliegen, rennen, hollen, vechten, springen met Vonk . Het is nu halfdrie en ze heeft zowat een half uur niet gespeeld .

En toch denkt iedereen dat ze het rustigste hondje uit de duuzend is want van zodra ze in niet-speel-situaties komt is ze meer dan de relaxigheid zelve.

Heb ik er alweer eentje met een gespleten persoonlijkheid .

Baasje bezwoer me dat ik volgende zomer (nu dus, oké, paar maandjes terug) zou zwemmen, nou, daar heb ik eens heel hartelijk om gelachen .

Dus baasje aan de slag, met snoepjes, zag ik wel zitten hoor

‘ik sta toch al diep genoegggg ?’

‘kom nououou, geef oppp!!’

Speeltjes in een vijver, nja, het was dat ze zo aandrong want van mij hoefde het niet hoor

Daarna begon ze zo’n stomme vissersaktie, was echt stom hoor want ik kon niet meer bij de snoepjes

maar soms wel

Maar dan dit voorjaar – baasje ging vals spelen, ze nam me zomaar aan het lijntje mee het water in .
Maar ik kwam er snel achter dat dit toch ook zo zijn voordelen opleverde

Aan mijn zwemtechniek moest wel nog wel wat geschaafd worden maar bommetjes lukten al aardig

Maar dan nu   ….

Ik beken, baasje had helemaal gelijk (natuurlijk ), ik zwem inderdaad, goed én graag – kijk maar, ik zwem halve oceanen over

en draaiiiiiien!!!

speeltje keurig in mijn bek geklemd, dat moet je niet verliezen natuurlijk

Ben ik goed in beeld, baasjuhh ?

Zo speelt ze met rubber trektuigen, kwasten, rubberballetjes, tennisballetjes, kongs, wubba kongs, latex kippen, piepspeeltjes, niet-piepspeeltjes, ringen, stokken, juterolletjes en zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan – kortom : ze speelt met alles.

Maar.

Je heet wel Attack dus je maakt het natuurlijk het liefste niet nodeloos simpel : er zit wel een zekere structuur in wanneer je met wat speelt – Ordung muss sein   . Dat baasjes daar niks van begrijpen is hun probleem, met een beetje volhouden raken ze wel getraind.

Wat is haar te volgen strategie :

- ‘s ochtends in de paardenpaddock mag er met alles gespeeld worden : wubba- of andere kongs, rubber trekdinges, stokken, balletjes – you name it en ze speelt er wel mee.

- ‘s middags in de paardenwei doet ze ook nog niet té moeilijk  maar dan is er wel een uit-ge-spro-ken voorkeur voor het kleine rubber middagseweideballetje. Als baasje echt aandringt komt iets anders eventueel wel in aanmerking maar ze moet daarin niet overdrijven, je bent tenslotte in de wei en daarbij hóórt dat kleine weideballetje. Baasje moet daarbij ook niet proberen om met een ander klein rubberballetje aan te komen – oké, ik geef het toe dat ik mijn balletje geregeld wel eens zoek maak maar is het dan zoveel gevraagd om dat even te helpen
zoeken ?

- maar dan ‘s avonds……
‘s Avonds gaan we de paarden voeren en daarna wordt er – alweer – gespeeld en krijgt elk zijn speeltje. En dan luistert het echt heel nauw want ‘s avonds wordt het aanvaarde arsenaal zeer sterk ingeperkt : een tennisballetje of andere speeltjes uit tennisbalmateriaal – een latex kip (‘rubberkiek’)  en het kleine rubberballetje – en dat is het.
Met géén van alle andere duizend speeltjes moet je dan aankomen : meer dan je met een stomverbaasde blik aan staan staren over wat je haar nú naar de kop slingert komt ze niet – eventueel pakt ze het nog even op maar als ze dan toch echt overtuigd is dat het ‘een totaal verkeerd speeltje’ is laat ze het acuut liggen en komt nog net niet met de voorpoten in de zij voor je staan om een ‘echt avondspeeltje’ op te eisen    .

zeg nu zelf, dat ziet toch iedereen dat je 's avonds niet met zoiets gaat spelen??

dít is een avondspeeltje, zonder twijfel

en zoiets ook, dat ziet zelfs een blinde - nu mijn baasje nog

Wat een maf beest  ……

En terwijl ik toch zo’n steengoede ‘cineaste’ ter plaatse had mocht Relaxje ook nog een keer uit de kast :

Eergisteren stond ik een poosje met een vriend te praten op mijn (lange) oprit, de hondjes scharrelden wat om me heen. Eéntje ging het wat verder zoeken : Relaxje, die heeft een vogelmanie : niks is leuker dan vogeltjes spotten (nee, dat doet ze niet met een verrekijker) en die zitten er bij bosjes in onze bosjes dus ze had het er maar druk mee .
Plots zie ik haar in de verte aankomen met iets groots in haar bek – lijkt wel een dooie eend of zo ? Halverwege de oprit laat ze ‘het’ weer wat besluitloos vallen maar op mijn ‘breng!’ komt de niet-bestaande jachthond in haar boven, pakt ze het ‘ding’ weer mooi vol in de bek en komt het netjes apporteren : een fazantenhen ! Nog warm en wel maar verder intact (aan de buitenkant tenminste).
Vriend had dus geluk want ik lust geen wild en hij wel : dat wordt voor hem dus binnenkort vers-uitgezette fazant aan de dis. Want spreekt voor zich dat het hier niet om een echt wild exemplaar ging maar om schandelijk door ‘jagers’ (my ass) uitgezette arme drommels die niet weten waar ze eten kunnen vinden en zo dus op de verkeerde plek terechtkomen .
Had Relax dus zelfs een goede daad gedaan : een sukkelaar uit haar lijden verlost – hopelijk wordt mijn blog niet gelezen door jagers .

tja, dat zie je natuurlijk zó dat ik een bloeddorstig verscheurend monster ben hè?

Wat een rijkdom, het hebben van veel honden maar wat een verdriet dat het dan toch zo vaak in een mensenleven fout moet gaan. Je wéét dat het niet eindeloos duurt, je wéét dat ze ouder worden en toch overvalt het je telkens met een hevigheid die….alleen mensen die hetzelfde hebben meegemaakt kunnen begrijpen.

Het was een heel verdrietig want geen mooi einde : Dropje had een vervelende ouderdomskwaal, larynxparalyse, waarbij de stembanden als gordijntjes voor de ingang van de luchtpijp blijven hangen waardoor ze veel te vaak en veel te snel buiten adem raakte. Theoretisch wel operabel maar met veel risico’s en mogelijk ongemak, iets wat je juíst een oude hond wil besparen.

Vanaf vorige zomer was het langzamerhand misgegaan : bij de minste opwinding kreeg ze te weinig lucht – thuis op het erf lukte het meeste nog wel maar mee op wandel kon niet meer, de opwinding daarrond maakte dat haar stembanden acuut in staking gingen en op die manier was het in het najaar ook al eens bijna fout gegaan.
Vanaf januari moest ze ook aan de medicatie maar dat gaf gelukkig ook beterschap : meerennen en gek doen op het erf lukte weer beter en tot haar laatste week sprong ze met oogjes die van enthousiasme haast uit hun kassen plopten *pokkkk* op een bijtmouwtje, ‘yes, yessssss, vrouwtje, leukkkkkk spelletje !!!!’

Maar op superwarme dinsdag 28/6 was het dus plots helemaal mis, van de ene op de andere minuut. Zo was er nog niks aan de hand, zo kreeg ze zware ademhalingsproblemen. De film van de details blijf ik voor mijn ogen zien, ze was in paniek en terecht want ze was bezig te stikken .

Het enige wat ik nog voor haar kon doen was haar zo snel mogelijk tot rust brengen met een verdovingsmiddel en haar daarna meteen laten inslapen – zo zijn de allerergste minuten haar tenminste bespaard gebleven (even voor lezers die me niet kennen : ik ben dierenarts en had dus uiteraard deze middelen al lang voor haar klaarstaan).

13 Jaar lief en leed maar vooral ‘lief’ met elkaar gedeeld, twee prachtige dochters (Attack en Sette) en twee kleindochters (Crunch en Relax) nagelaten (en natuurlijk de bijbehorende broertjes en zusjes bij andere baasjes), vele keren haar beste pootje voorgezet op clubmatches mét het allerbeste resultaat en nooit een vlieg kwaad gedaan : dat was mijn Dropje, zo zal ik me haar altijd herinneren en zo zal ik haar missen, zo ontzettend, ontzettend hard   .

hé, baasje, wel aan me denken als een stralend Dropje hoor....

....als een lief, lief Dropje

....als een altijd enthousiast Dropje

.... en als een heerlijk aktief Dropje

dag, Dropje, dochter van SuperSpookje, voor mij leef je verder in je kindertjes en kleinkindertjes, je blijft in gedachten bij me

hé, halloooo!! ikke dus!!

Na 14 jaar herder Flurk te hebben gehad miste ik toch wel één herderkaraktertje in de roedel dus spookte het allang door mijn hoofd om ‘ooit’ weer eens iets herderigs erbij te nemen.

Maar ja, dan krijg je weer een nest en dan blijft er weer een pup dus dan wordt het herdertje maar weer iets voor misschien ooit wel een keer in de toekomst dus zo bleef ik op mijn herderhonger zitten.

Tot het toch stilaan wat meer vorm begon te krijgen : áls er een herder kwam zou het een beauceronnetje wezen – niet omwille van het hovawart-like uiterlijk, da’s puur toeval maar omwille van hun – naar herdernormen – redelijk onafhankelijke en zelfstandige karakter. Ik wilde wel het werklustige, baasgerichtere van een herder maar niet het vaak daarbij horende ‘plakgedrag’, daar ben ik licht allergisch voor.
En laat dit nu net het karakter zijn van een ‘boosje’ .

Door een verdere samenloop van omstandigheden : Dropje die het dreigde op te geven (maar weer herrezen is!), een paar vriendinnen met beauceronnetjes die me erg aanspraken én een nestje waar ik op werd gewezen en waarvan vooral moeder Soleil me qua gedrag (te zien op filmpjes) heel erg aansprak raakte alles in een stroomversnelling en kon ik twee weken geleden Vonkje (officiëel ‘Gaité Garde de la Vie’) ophalen.

Uit Boedapest nog wel, nóg verder kon ik geen pup vinden    .

‘Het beest’ is hier ondertussen al helemaal ingeburgerd – Relax heeft zich op slag (na 1 minuut zware verontwaardiging over deze look-alike indringer) opgeworpen als nanny en Crunch dacht ‘nee hè, niet wéér, heb ik net Relax wat uit de pampers, gooien ze er hier wéér zo één binnen    !’.
Die heeft zich dus acuut afgemeld als nanny en heeft eindelijk wat meer rust – Relax concentreert zich nu immers helemaal op die kleine : er wordt wat afgebeten, afgevist en afgerollebold hier.
Wat ‘vissen’ is? Da’s met een speeltje in de bek voor Vonkje heen en weer zwaaien tot de vis bijt en guess what : die doet dat altijd .

Een impressie :

kijk, en hierom noemen ze mij nu Vonkje ))

de visvangst : één Vonkje

ik vind Vonkje niet alleen leuk, ik vind haar ook lieffff

samen knagen

en samen worstelen

zelfs samen zwemmen kunnen we al!

Vonkje is net een motorbootje

….en dan nog wat  leuke Vonkjes

Het individu waarover sprake zijnde dit :

mijn naam is haas en ik weet nergens van...

Reden van deze gewenste transactie wordt hieronder duidelijk :

Weer iets minder dan iedereen weet dat dit totaal niet klopt : hond voelt zich helemaal niet schuldig maar reageert op ons, zelfs al zijn we er ons niet van bewust, toch maken ze vaak uit ons doen en laten op dat we ergens niet helemaal tevreden over zijn.

Sette gaf daar gisteren even een mooie demonstratie van   :

Ouwetje Dropje ligt graag op haar vaste stek bij de bank maar Sette ligt daar ook graag : geen probleem : er zijn twee banken dus de één gaat voor de ene, de ander voor de andere bank liggen.

Nu gebeurt het wel eens (heel toevallig hoor, daar zit echt niks achter ) dat Sette vlak na binnenkomst ‘s avonds daar meteen gaat liggen maar dan zó dicht bij Dropje’s plek dat die daar amper nog plaats heeft – tenzij ze tegen Sette aan zou gaan liggen en dat is hier completely out of the question .

Dus dan komt Dropje naar de keuken om me dat te vertellen : ‘baasjuhh, Sette is weer stout  , ze ligt op mijn plek   , ik heb geen plaats meer   .

En gezien ouwetjes per definitie gelijk hebben ga ik dan even controleren en ja hoor, verhip, daar ligt dan altijd een breed kwispelende Sette die meteen opstaat als ik eraan kom : ‘Oepsss, sorry baasje, lag ik te dicht ? Gohhh, nogmaals sorry, had ik echt helemaal niet in de gaten ‘ .

Exit Sette, enter Dropje : probleem opgelost .

Maar nu dan gisteren : honden waren net binnen, ik was nog in de keuken en na een paar minuten stond Dropje daar een beetje sneu te wezen. Ik vraag haar dus ( ) of Sette misschien alweer op haar plek ligt, stap samen met haar de keuken uit richting bank en……..zie in de kamer Sette hoogst braaf in haar mand liggen maar wel met een gezicht van ‘oehhhhh, ahhhhhhh, ben ik alweer heel erg stout geweest (Sette moet nodig aan het toneel )? Ze staat meteen op uit haar mand en gaat heel onderdanig met een speeltje in de bek rondjes lopen draaien, piepend van ‘ik ben toch lie-iefff, ik ben toch bra-aaff, baasjuhh ?’.

Tot zover dus het zogezegde ‘schuldig voelen’.

Sette had immers helemaal niks fouts gedaan, het enige waar ze dus puur door conditionering op reageerde was mijn vraag aan Dropje (dat ze het begrijpen zeg, wat zijn honden toch verdorie slim ) : ze moest blijkbaar weg waar ze lag.

Arm Setje, zo valselijk beschuldigd worden : dat werd een extra pakje slaag voor Dropje natuurlijk  .

kan het nog onschuldiger?